Gięcie poliwęglanu litego na zimno i na gorąco

Poliwęglan lity gnie się na dwa sposoby. Na zimno, bez podgrzewania, w łagodny łuk bezpośrednio na konstrukcji: tak powstają dachy łukowe, tunele, szklarnie i zaokrąglone osłony. Na gorąco, po podgrzaniu wzdłuż linii: tak powstają kąty proste, daszki z załamaniem i obudowy. Minimalny promień gięcia na zimno to 150 × t, czyli 150 × grubość płyty.

Gięcie na zimno: minimalny promień

Promień poniżej minimalnego zostawia w płycie naprężenia. Płyta wygląda dobrze po montażu, a pęka po kilku tygodniach, zwykle przy wkrętach albo po pierwszym mrozie.

Zasady przy gięciu na zimno:

• Gnij wzdłuż dłuższego boku, a łuk podpieraj profilami co najmniej na końcach i w środku.
• Otwory z zapasem. Poliwęglan pracuje cieplnie o 0,065 mm/m·K, a wygięta płyta dodatkowo napiera na wkręty. Otwory wierć większe od śruby, wkręty z podkładkami EPDM, bez dokręcania na siłę.
• Warstwa UV na zewnątrz łuku. Płyta z UV jednostronnym ma stronę z nadrukiem na folii skierowaną do słońca.
• Nie gnij płyty z nacięciem lub rysą na krawędzi. Karb przy krawędzi to miejsce, od którego zaczyna się pęknięcie. Krawędzie po cięciu piłą są gładkie, po nożu warto je sfazować.

Gięcie na gorąco wzdłuż linii

Kąt prosty i małe promienie robi się na gorąco. Płytę podgrzewa się wąskim pasem wzdłuż linii zagięcia na grzałce liniowej, z obu stron przy grubszych płytach, i zagina na szablonie, trzymając do ostygnięcia.

• Najpierw suszenie. Poliwęglan chłonie wilgoć z powietrza. Nie wysuszona płyta przy podgrzaniu tworzy pęcherze na linii zagięcia. Czas i temperaturę suszenia podaje producent płyty dla danej grubości.
• Równe grzanie. Za szybkie lub nierówne grzanie daje przebarwienia i naprężenia przy zagięciu.
• Szablon i chłodzenie. Płytę trzyma się w szablonie do ostygnięcia, inaczej kąt „ucieka”.
• Folia ochronna. Przed grzaniem zdejmij ją z pasa grzania, żeby się nie wtopiła.

Gięcie na gorąco wymaga suszarki i grzałki liniowej, dlatego zwykle robi się je w zakładzie. W wycenie podaj kąt, promień wewnętrzny i odległość zagięcia od krawędzi.

Najczęstsze błędy

1. Promień mniejszy niż minimalny, bo „płyta i tak się wygięła”. Pęknięcie przychodzi później.
2. Otwory na styk ze śrubą w wygiętej płycie.
3. Gięcie na gorąco bez suszenia: pęcherze na zagięciu.
4. Łuk bez podparcia w środku: płyta faluje i szumi na wietrze.

Masa płyty w łuku jest taka sama jak płaskiej: 4 mm to 4,8 kg/m², 6 mm to 7,2 kg/m². Rozkrój i zapas na pracę policzy kalkulator poliwęglanu, a więcej o cięciu i wierceniu jest w tekście o obróbce poliwęglanu litego.